Een kijkje in de geschiedenis: de molen van Kümmersbuch opent zijn deuren

Een kijkje in de geschiedenis: de molen van Kümmersbuch opent zijn deuren

Afgelopen zondag stroomden ruim 100 bezoekers naar de goed bewaard gebleven molen in Kümmersbuch om deel te nemen aan een informatieve rondleiding. Dit evenement vond plaats in het kader van de “Open Monumentendag” en bood deelnemers de mogelijkheid om dieper inzicht te krijgen in de geschiedenis en het functioneren van de molen. De plaatselijke conciërge Marianne Moosburger, de moleneigenaar Christian Schuller en de molenspecialist Josef Moosburger leidden de geïnteresseerden door het pand en deelden hun uitgebreide kennis.

De rondleiding begon met een interessante uitleg over de oorsprong van de plaatsnaam Kümmersbuch, die waarschijnlijk is afgeleid van het “Chiuman-beukenbos”. In de 16e eeuw werd de naam al gebruikt in de vorm “Kümerspüch”. De plaats maakte destijds geen deel meer uit van Vilseck en het klooster van Bamberg, maar behoorde tot het baljuwschap Hahnbach en het kantoor van de districtsrechter van Amberg.

Geschiedenis van de molen

De molen werd in 1939 overgenomen door de familie Karl von Alfons Siegert nadat deze was verwijderd uit het uitgebreide militaire oefengebied Grafenwöhr. De boer Josef Karl en zijn gezin runden de molen als bijverdienste. In 1968 trouwde dochter Marianne Karl met boer Adolf Schuller, die een turbine aan de molen toevoegde om energie op te wekken. In 1973 werd de molen stilgelegd, maar niet gesloopt en werd er een moderne feestzaal bijgebouwd.

Een ander spannend aspect van de tour was de uitleg van de strenge regels die voor Müller golden. De boeren konden niet zelf beslissen naar welke molen ze hun graan wilden brengen, omdat dit door de soeverein werd besloten. De opleiding tot molenaar duurde in totaal zes jaar, wat het grote belang van de maalindustrie voor het voeden van de bevolking weerspiegelt. Molenaars moesten bedreven zijn met verschillende materialen zoals hout, metaal, steen, leer, graan en water om hun werk met succes uit te voeren.

De molen in Kümmersbuch is een walsmolen, wat betekent dat het graan meerdere malen gemalen moet worden om fijn meel te verkrijgen. Bezoekers leerden dat het maalproces niet alleen eenvoudig was; er waren verschillende stappen nodig om tot het eindproduct te komen. Na het eerste maalproces wordt griesmeel geproduceerd, gevolgd door zemelen, griesmeel en tenslotte bloem. Het meel was vroeger donkerder en voedzamer dan het huidige, en het meel werd ook als voedsel gebruikt in tijden van nood.

Een ander interessant punt was de rol van de molendokter, die verantwoordelijk was voor complexe reparaties en vaak beter betaald werd dan een menselijke arts. Het werken in de molen was niet zonder risico, omdat de molens vaak in vochtige ruimtes stonden en de kans op brand en explosies groot was. Daarom werden ze vooral buiten de dorpen gebouwd.

De molenaars en hun gezinnen leefden vaak in een eigen wereld, ver weg van de sociale normen van het dorpsleven. De molen werd een communicatieplaats waar boeren hun graan afleverden en op hun meel wachtten. De werkkleding van de molenaars was gemaakt van linnen om vocht van de huid af te voeren. Ook de slaapgewoonten werden aangepast aan de omstandigheden, aangezien de molenaars vaak rechtop sliepen om beter te kunnen ademen.

Het evenement werd afgesloten met een sociaal gedeelte waarbij deelnemers liedjes zongen over de molen en oude molenuitspraken hoorden. Deze uitspraken weerspiegelen het verlangen en de vrijheid die velen associëren met het leven in de molen. De Kümmersbuchermolen blijft een fascinerend stukje geschiedenis dat bezoekers meeneemt in de tijd en hen leert over het belang van de molens voor de regio.